Efteling stimuleert bezoekers om de auto thuis te laten en op de fiets naar Kaatsheuvel te komen. Wie meermaals op de tweewieler naar het attractiepark komt spaart zelfs voor een mooi cadeau. Simon Infanger nam het reisadvies van de Efteling wel heel serieus: hij fietst niet minder dan 1.500 kilometer, onder meer om de achtbanen in de Efteling te berijden. En onderweg deed hij meteen Toverland, Movie Park Germany en Heide-Park aan. Als we Simon vroeg in de ochtend bij zijn Efteling-bezoek spreken staat zijn teller op 22 achtbanen. In de Efteling wil hij er nog acht bijschrijven, waarbij Joris en de Draak en Max en Moritz vanwege de dubbele track voor twee tellen. En dan is het lijstje nog niet vol. Want richting huis bezoekt de noeste fietser ook nog Phantasialand, Plopsaland Deutschland en Europa-Park. Zijn opvallende fietstocht langs pretparken en achtbanen sluit hij af in het bekendste park in zijn thuisland: Conny-Land.
Houten achtbanen
Simon Infangers reis startte niet op twee wielen, maar in de trein. Hij reed met de nachttrein van Luzern, niet ver van zijn woonplaats Horw, naar Hamburg. “Dat was geen comfortabele rit”, blikt de fanatieke fietser terug. “Ik moest liggend op twee stoelen proberen wat slaap te vatten, met mijn fietsjas als hoofdkussen. Ik ben wel eens fitter op mijn startlocatie aangekomen.” Vanuit Hamburg trapte de Zwitser naar het Heide-Park, waar hij als eerste de kleine familieachtbaan Indy-Blitz op zijn teller zette. Het echte werk begon pas met de zestig meter hoge houten achtbaan Colossos. “Ik ben dól op houten achtbanen”, vertelt Simon. “Je voelt de snelheid echt. En de banen zien er schitterend uit: gemaakt van duizenden meters hout en met ontelbaar veel bouten en moeren.” Colossos zou zeker niet de laatste houten woodie zijn op zijn reis: Bandit, Troy, Joris en de Draak en Wodan wachtten nog op hem.
Weinig achtbanen
“Ik hou van langeafstandsfietsen en ik hou van ritjes in achtbanen”, begint Simon zijn simpele uitleg over waarom hij 1.500 kilometer fietst om attractieparken te bezoeken. “Ik had twee weken vakantie en dacht: laat ik dat eens combineren. Ik wilde het al vorig jaar doen, maar ik had te weinig tijd om me voor te bereiden. Ik heb vooraf goed bestudeerd welke route me de meeste achtbanen zou opleveren. Daarom ben ik vanaf Hamburg vertrokken en niet naar bijvoorbeeld Zuid-Europa gereden. De Franse parken hebben best weinig achtbanen, ontdekte ik tot mijn verbazing. Dus ik besloot vanuit Noord-Duitsland, via Nederland, terug naar Zwitserland te fietsen.”
Behoorlijk ruw
De tweede houten achtbaan op zijn tour was Bandit, een nogal beruchte rollercoaster in Movie Park Germany. “De baan is lang, dat vind ik wel lekker”, oordeelt Simon. “Maar ook behoorlijk ruw. De trein van Bandit bestaat uit compartimenten voor zes personen in plaats van de gebruikelijke vier. Daardoor loopt de trein niet soepel. Ik heb er een zere nek en hoofdpijn aan overgehouden. Na Movie Park wachtte me een rit van bijna honderd kilometer, dus met de pijnlijke nek was ik niet blij. Tijdens die bijna vijf uur fietsen kreeg ik ook nog te maken met de eerste regenbuien en fikse tegenwind. Mijn tocht was niet altijd een pretje. Maar eenmaal aangekomen op mijn slaapadres voor die nacht maakte de gastvrije ontvangst alles weer goed.”
Lees verder onder de foto
Colossos en Troy
De volgende dag voerde een rit van 45 kilometer naar Toverland. “Je kunt zien dat het een relatief jong attractiepark is: de achtbanen zijn nog vrij nieuw en lekker soepel. En ik mocht mijn camera meenemen in de attracties, vastgesnoerd aan mijn pols. Dat was fijn. Ik vind de thematisering bij Toverland geweldig. Heel anders dan bij Heide-Park, waar de attracties vrij basic zijn, zonder veel detaillering.” Ook bij zijn favoriete houten achtbanen wint Toverland het van Heide-Park. “Colossos en Troy zijn allebei erg goed, maar ik waardeer Troy toch net iets meer. Colossos is hoog en lang, zeker, maar ook een beetje saai. Troy heeft een heerlijk, ingewikkeld baanverloop. Echt een goed gemaakte achtbaan, een topper!”
Dubbele dosis hout
In de Efteling lukt het Simon om ondanks de grote drukte en technische storingen alle achtbanen te doen. “Toen ik bovenin Baron 1898 hing, vlak voor de haast verticale vrijeval, voelde ik me behoorlijk gelukkig”, meldt hij na afloop van zijn parkbezoek. “Ik hou van duellerende banen. Zo’n dubbele dosis hout met twee treinen die tegen elkaar racen maakt me blij. Dus ja, Joris en de Draak is helemaal mijn ding! Het moment dat die andere trein vlak naast je racet is heel speciaal. Je kijkt naar de andere passagiers en beleeft de rit ineens samen. Dat is genieten. De Vliegende Hollander was een tijd lang in storing, maar net voordat ik weer op de fiets moest stappen, ging de watercoaster open. Ik was superblij dat ik ‘m nog kon doen: het werd de dertigste achtbaan tijdens mijn tocht, en de laatste op mijn dagje Efteling.”
Fiets als wasrek
Terug in de fietsenstalling van de Efteling pakt Simon al zijn spullen in. “Ik gebruik mijn racefiets altijd als een soort wasrek”, glimlacht hij. “Ik reis licht en heb maar een kleine set met kleren bij me. Als ik een park in ga, hang ik mijn fietskleding aan de stang en het stuur te drogen. Mijn speciale schoenen schuif ik aan de handvaten. Daarover hangen mijn sokken. Er was nog nooit iets weg. Maar ja, wie wil nu mijn gedragen sokken?” De Zwitser, die in het dagelijks leven communicatiemedewerker in een ziekenhuis is, springt opvallend monter op zijn aerodynamische fiets. Het dorpje Udenhout, slechts tien kilometer verderop, is vanavond zijn eindpunt. Morgen verlaat hij Nederland. “Jullie land heeft de mooiste fietspaden die je je maar kunt voorstellen”, complimenteert hij. “Ik geniet enorm van jullie fantastische infrastructuur.” De rit van honderdtachtig kilometer, waarvan ruim honderd kilometer over Nederlandse fietspaden, voert naar Phantasialand. In het Duitse pretpark wachten onder meer F.L.Y., Taron, Black Mamba en Colorado Adventure op hem. Want kilometervreten is leuk, maar achtbanen rijden is nóg leuker!
► Over de fietssnelweg naar de Efteling
4 oktober 2026 © Tekst: Adri van Esch – Foto’s: Simon Infanger, Adri van Esch
